महाभारत युद्ध पौराणिक युगामध्ये लढले गेलेले सर्वात मोठे युद्ध होते ज्यामध्ये लाखोंच्या संख्येने योद्धा वीरगतीला प्राप्त झाले होते. या युद्धाच्या विध्वंसाने संपूर्ण भारताला जवळ जवळ योद्धा विहीन केले होते. कुरूक्षेत्रामध्ये भाग घेणारे सर्व योद्धा पुरुष होते पण तुम्हाला माहिती आहे का कि युद्धा नंतर वीरगतीला प्राप्त झालेल्या सैनिकांच्या पत्नींचे काय झाले. चला तर जाणून घेऊया.

युधिष्ठिरचा राज्याभिषेक

या कथेचे वर्णन महाभारत ग्रंथाच्या आश्रमवासी पर्वाच्या तेहतीसव्या अध्यायामध्ये वाचायला मिळते. कथेनुसार महाभारत युद्धानंतर पाण्डु पुत्र युधिष्ठिरचा हस्तिनापुरच्या नरेशच्या रूपामध्ये राज्याभिषेक झाला. त्यानंतर पाची पांडव राज-काज समवेत आपले ज्येष्ठ पिता धृतराष्ट्र आणि मोठी आई गांधारी आणि माता कुंतीची दिवसरात्र सेवा करत होते.

पांडवांच्या सेवेने धृतराष्ट्र आणि गांधारी हळू हळू आपल्या पुत्र शोकामधून बाहेर आले. अशाप्रकारे पंधरा वर्षाचा काळ लोटला. तेव्हा एक दिवस धृतराष्ट्रने युधिष्ठिरला म्हंटले कि आता आम्ही आमचे राहिलेले आयुष्य वनामध्ये घालवू इच्छितो. यामुळे आता आम्हाला आज्ञा द्यावी. आपल्या ज्येष्ठ पिताची गोष्ट ऐकून युधिष्ठिर खूप दुखी झाला.

पण विदुरच्या समजावन्यानंतर त्याने धृतराष्ट्र सहित गांधारी,माता कुंती आणि विदुरला वनामध्ये जाण्याची आज्ञा दिली. त्यानंतर दुसऱ्या दिवशी धृतराष्ट्र,गांधारी.कुंती,विदुर आणि संजय संन्यासीचे रूप धारण करून वनामध्ये रवाना झाले.

पांडवांची आपल्या मातेशी भेट

त्यानंतर पाची पांडव प्रत्येक वेळ आपल्या प्रजेच्या सेवेमध्ये लीन झाले. पांडवांच्या सेवेने हस्तिनापुरची प्रजा खूप आनंदी होती पण आपल्या युद्धामध्ये विधवा झालेल्या स्त्रियां शोकमध्ये नेहमी रडत असायच्या. पण याचा आभास आपल्या राजाला होऊ देत नव्हती.

काही काळानंतर एक दिवस पांडवांमधील सर्वात छोटे सहदेवला माता कुंतीला भेटण्याची इच्छा झाली. सहदेवने आपली इच्छा चारी पांडवांना सांगितली. सहदेवचे ऐकून घेतल्यानंतर तीन पांडव भीम, अर्जुन, नकुलच्या मनामध्ये देखील माता कुंतीला भेटण्याची इच्छा जागृत झाली. हे पाहून हस्तिनापुर नरेश युधिष्ठिरने वनामध्ये जाण्यासाठी आवश्यक तयारी करण्याचे आदेश दिले.

दुसऱ्या दिवशी पाच पांड द्रौपदीसोबत वनामध्ये निघाले. हे पाहण्यासाठी हस्तिनापुरचे निवासी तिथे पोहोचले आणि तेही त्यांच्यासोबत जाऊ लागले. त्या लोकांमध्ये विधवा स्त्रिया देखील होत्या ज्यांचे पती महाभारत युद्धामध्ये वीरगतीला प्राप्त झाले होते. वनामध्ये पोहोचल्यानंतर पाच पांडव त्या अश्रमामध्ये गेले जिथे सर्व निवास करत होते. इतर हस्तिनापुर निवासी त्याच आश्रमाच्या आसपास राहू लागले.

महर्षी वेद व्यासचे वनामध्ये येणे

काही दिवसानंतर एक दिवस महर्षी वेद व्यास त्या आश्रमामध्ये पांडवांना भेटण्यासाठी आले. पण तिथे महर्षी वेद व्यासने पाहिले कि पांडवांसहित हस्तिनापुरचे सर्व निवासी देखील युद्धामध्ये मारले गेलेल्या आपल्या परीजानांच्या दुखामध्ये बुडले होते.

हे पाहून महर्षी वेद व्यासने सर्वांना म्हंटले कि तुम्ही लोक युद्धामध्ये वीरगतीला प्राप्त झालेल्या आपल्या परीजानांचा शोक करू नये. ते सर्व स्वर्गामध्ये अतिप्रसन्न आहेत. पण महर्षी वेद व्यासच्या सांगण्यावरून देखील त्या लोकांचा शोक दूर झाला नाही.

तेव्हा महर्षी वेद व्यासने सर्वांना म्हंटले कि जर तुम्हाला माझ्या गोष्टींवर विश्वास होत नसेल तर आज रात्री तुमच्या परीजानांची भेट घडवून आणीन. हे ऐकल्यानंतर पांडवांसहित इतर हस्तिनापुरच्या लोकांच्या चेहऱ्यावर एक छोटेसे हसू आले.

व्यास विधवांना समजावून सांगतात

ज्या आश्रमाच्या आसपास सर्व निवासी निवास करत होते ते ठिकाण गंगा नदीवर स्थित होते. संध्याकाळी सूर्यास्त होण्याअगोदर महर्षी वेद व्यास सर्वांना घेऊन गंगाच्या तटावर पोहोचले नंतर सूर्यास्तानंतर त्यांनी आपल्या तपोबलाने महाभारतामध्ये मारल्या गेलेल्या सर्व योद्ध्यांना आवाहन केले.

महर्षीच्या आवाहनाने सर्व योद्धा एक एक करून गंगा जलामधून बाहेर येऊ लागले. आपल्या मृत परीजानांना समोर पाहून पांडव सहित हस्तिनापुरचे निवासी आनंदी झाले. नंतर सर्वांनी आपल्या परीजानांची भेट घेतली.

तेव्हा कुठे त्यांना विश्वास झाला कि त्यांचे बंधू-बांधव मृत्युलोकामध्ये सर्व कष्टामधून मुक्ती मिळवून आपल्या आपल्या लोकामध्ये प्रसन्नतापूर्वक निवास करत आहेत. त्यानंतर सर्वांच्या मनामध्ये आपल्या परीजानांबद्दल जो शोक होता तो समाप्त झाला.

विधवांचे परलोक गमन

काही वेळानंतर युद्धामध्ये मारल्या गेलेला एक एक योद्धा एक एक करून गंगेमध्ये डुबकी मारून अदृश्य होऊ लागला. हे पाहून महर्षी वेद व्यासने विधवा स्त्रियांना सांगितले कि ज्या स्त्रियांना आपल्या पतीसोबत त्यांच्या लोकामध्ये जायचे आहे त्या या पवित्र गंगाजलामध्ये आपले जीवन त्यागू शकतात. महर्षीच्या इतक्या सांगण्यावरून सर्व विधवा स्त्रियांनी गंगामध्ये डुबकी मारून आपल्या जीवनाचा त्याग केला आणि त्या आपल्या पतीच्या लोकामध्ये निघून गेल्या.

Post a Comment

थोडे नवीन जरा जुने